خط سیر زمانی الکترسیته
ساعت ٤:٢٧ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/٥/٢  کلمات کلیدی:

 1131 بعد از دوران تصورات خرافی در مورد الکترسیته، بن فرانکین (Ben Franklin) ، فهمید که الکترسیته ساکن و روشنایی یکی هستند. فهم درست او از طبیعت الکترسیته زمینه‌سازی برای آینده بود.

    1279 اولین باطری الکتریکی.

    1195 برای اولین بار به منفعت انرژی در ایالات متحده پی‌برده شد.

    1199 ارتباط الکترسیته و مغناطیسم تأیید شد.

    1200 اولین موتور الکتریکی (فارادی).

    1205 قانون اهم ( G.S اهم).

    1220 اصول الکترومغناطیسم، القاء، تولید و انتقال (فارادی).

    1216 اولین موتورهای الکتریکی صنعتی.

    1218 اولین سلول سوختی.

    1239 تئوری ریاضی بخشهای الکترومغناطیس منتشر شد. ماکسول (Max Well) یک دوران جدیدی از فیزیک را بوجود آورد زمانیکه مغناطیسم، الکترسیته و نور را یکی فرض کرد. یکی از مهمترین حوادث قرن 19 کشف ماکسول از قوانین چهارتاتی الکترودینامیک بود. (معادلات ماکسول). این موضوع به روی کارآمدن نیروی الکتریکی و رادیو و تلویزیون منجر شد.

    1257 شرکت‌های لامپ الکتریکی ادیسون در ایالات متحده و روشن‌کننده‌ها و الکتریکی‌های آمریکایی (کانادا) به وجود آمدند.

    1258 اولین ایستگاه توان تجاری در سانفرانسیسکو باز می‌شود و از لامپ‌های قوسی و ژنراتورهای بروسی استفاده می‌کند.

    1259 اولین سیستم توان ایزوله شده بعد از ادیسون.

    1261 ایستگاه خیابانی پیرل ادیسون (Edison's Pearl) .

    اولین ایستگاه هیدروالکتریک باز می‌شود (وینکانسین ، Winconsin )

    1262 مبدل‌ها اختراع شدند.

    1263 توربین بخار اختراع شد.

    1265 استنلی مبدل‌ها و سیستم جریان الکتریکی متناوب را گسترش داده.

    1276 الکترون کشف شد.

    1279 بلندترین خط انتقال ولتاژ (60 کیلووات) .

منبع: پایگاه ملی داده های علوم زمین کشور


 
راز درخشش فانوس‌های کهکشانی در چیست؟
ساعت ٤:٢٦ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/٥/٢  کلمات کلیدی:

هسته برخی از کهکشانها چنان نوری از خود ساطع می کند که باعث شگفتی اخترشناسان شده است. اما مدارک جدید نشان می‌دهد که برخلاف باورهای قبلی، منبع این نور درخشان برخورد و ادغام کهکشان‌ها در یکدیگر نیست.

چه چیزی باعث تابش‌های خیره‌کننده نور از سیاه‌چاله‌های عظیم کهکشان‌های دوردست می‌شود؟ برای مدت‌ها تصور می‌شد که این اجرام که با نام هسته‌های کهکشانی فعال شناخته می‌شوند، ننیجه برخورد میان کهکشان‌ها در جهان ابتدایی هستند. اما اکنون شواهدی پیدا شده که نشان می‌دهد ادغام کهکشان‌ها در یکدیگر عامل این مساله نیست. در عوض به گفته اخترشناسان، این فانوس‌های کهکشانی روشنایی خود را مدیون فرایند لطیف‌تری هستند.

 

به گزارش نیوساینتیست، هسته‌های کهکشانی فعال نواحی فشرده‌ای در مرکز کهکشان‌ها هستند که بسیار روشن‌تر از حد معمول می‌درخشند. اخترشناسان تصور می‌کنند که این هسته‌ها نیروی خود را سیاه‌چاله‌هایی می‌گیرند که میلیون‌ها یا میلیاردها بار سنگین‌تر از خورشید ما هستند. گازهایی که به دور سیاه‌چاله‌ها می چرخند، در اثر این فعالیت گرم و روشن می‌شوند و قبل از اینکه به درون سیاه‌چاله کشیده شوند، پرتوهای ایکس از خود ساطع می‌کنند.

 

گازهای قیفی‌شکل

در روشن‌ترین فانوس‌های کهکشانی که تحت عنوان اختروش (کوازار) شناخته می‌شوند، گازهای چرخان اطراف سیاه‌چاله می‌تواند تابشی به مراتب روشن‌تر از کل کهکشان راه‌شیری داشته باشند. تابش اغلب اختروش‌ها مربوط به مدت‌ها قبل است، زمانی‌که کیهان بسیار کوچک‌تر و شلوغ‌تر از زمان فعلی بود. این اختروش‌ها در اثر برخورد کهکشان‌های بزرگ به یکدیگر و فروریختن گازها در سیاه‌چاله‌ها به وجود آمده‌اند.

 

همین موضوع سبب شده بود که بسیاری از اخترشناسان تصور کنند هسته‌های کهکشانی فعال کم‌نورتر نیز باید به روش مشابهی نیرو بگیرند. با این وجود، تئوری‌های کیهان‌شناسی پیش‌بینی می‌کنند که اگر برخورد عامل این روشنایی بود، در نتیجه می‌باید فانوس‌های کهکشانی در تمام کیهان پراکنده می‌شدند.

 

برای کشف حقیقت، ویولا آلواتو و همکارانش از موسسه فیزیک پلاسمای ماکس پلانک در آلمان از تلسکوپ فضایی اشعه ایکس XMM-Newton استفاده کردند تا 600 هسته فعال کهکشانی را نیم‌کره جنوبی آسمان مطالعه کنند. 

 

صفحه ناپایدار

گروه آلواتو از تلسکوپ بسیار بزرگ رصدخانه جنوبی اروپا در شیلی استفاده کرد تا مقدار انتقال‌به‌سرخ و فاصله این کهکشان‌ها را اندازه‌گیری کند. نتایج حاصله شگفتی بزرگی برای تئوری‌های اخترشناسان بود. داده‌ها نشان می‌داد که نحوه پراکندگی و توزیع این کهکشان‌ها به صورتی است که نمی‌تواند نتیجه ادغام کهکشان‌ها باشد.

 

اما اگر ادغام کهکشان‌ها باعث ایجاد اکثر هسته‌های کهکشانی فعال نشده، پس چه عاملی آنها را به وجود آورده است؟ الکسیس فینوگونوف از اعضای گروه می‌گوید که گازهای درون کهکشان احتمال مسول این پدیده هستند. اگر میزان گاز موجود در یک کهکشان بیضوی زیاد باشد، می‌تواند باعث ناپایداری صفحه این کهکشان بشود. این ناپایداری می‌تواند باعث شود که گازها به سمت مرکز کهکشان و درون سیاه‌چاله آن سرازیر شوند.

 

این فرایند می‌تواند نقش مهمی را در تکامل کهکشانی داشته باشد. فینوگونوف توضیح می‌دهد که هسته‌های کهکشانی فعال ممکن است با دمیدن گازها به بیرون از کهکشان، باعث توقف رشد کهکشان شوند. وی می‌گوید: «به احتمال زیاد این همان فرایندی است که کهکشان‌ها را از رشد نامحدود باز می‌دارد.»

منبع: خبرآنلاین

نویسنده: محمود حاج زمان


 
نویزدررسانه ی انتقال
ساعت ٤:٢٥ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/٥/٢  کلمات کلیدی:

در سلسله مطالب قبلی در مورد عنوان روش‌های کد گذاری، سیستم انتقال و رسانه‌های انتقال صحبت کردیم. گفتیم یکی از دلایل پیدایش روش‌های کدگذاری متفاوت، پدیده نویز است تا بتوانیم در حین ارسال، خطا را کشف و تصحیح کنیم. حال جا دارد در مورد خود نویز بیشتر صحبت کنیم و عنوان مختلف آن را در رسانه انتقال بشناسیم.

در اغلب موارد سیگنال دریافت شده توسط گیرنده دارای اطلاعات ناخواسته است که طی انتقال به سیگنال افزوده شده است. به این سیگنال های ناخواسته اصطلاح نویز اطلاق می شود. نویز، عامل محدود کننده اساسی در کارآیی سیستم های ارتباطی است.

همان طور که می دانید سیگنال اصلی، یک موج الکترومغناطیس بوده و هر چه از منبع ارسالی خود فاصله می گیرد، دچار تضعیف می شود. در همین حال در طول مسیر با سیگنال های ناخواسته دیگری جمع می شود. در نتیجه گیرنده شکل متفاوتی از سیگنال ارسالی را دریافت می کند.

به طور کلی هر چه بر میزان نرخ بیتی افزوده شود ، نویز اثر خود را بیش تر به نمایش می گذارد.

منشا نویز را می توان به دو دسته خارجی و داخلی تقسیم کرد. نویز خارجی، شامل تاثیر محیط های طبیعی بر روی سیگنال است. این نویزها در ارتباطات ماهواره ای و بیسیم  نمود بیشتری پیدا می کنند. تاثیرات اتمسفر، نویز خورشیدی، تغییرات جوی و پدیده هایی از این دست در این گروه قرار می گیرند.

نویز داخلی نیز در همه سیستم های انتقال داده وجود دارد و همواره سیگنال های تصادفی گریز ناپذیری وجود دارند که در کارکرد سیسیتم محدودیت به وجود می آورند.

نویز را می توان به چهار دسته زیر تقسیم بندی کرد:

* نویز حرارتی یا Thermal noise

* نویز مدولاسیون داخلی یا  Intermodulation noise

* نویز القایی یا  Crosstalk

* نویز ضربه ای یا  Impulse noise

* نویز حرارتی یا Thermal noise

نویز

در دنیای فعلی و تکنولوژی که در حال حاضر ابزارهای مخابراتی و انتقال داده ای از آن بهره می گیرند، قطعات هادی و نیمه هادی نقش اساسی را در ساخت ابزار بر عهده دارند. نویز حرارتی، یکی از عوامل گریز ناپذیر در این عرصه است. زیرا مادامی که الکترون ها در قطعات حرکت می کنند، سبب ایجاد گرما شده و آن نیز موجب ایجاد نویز حرارتی می شود.

نویز حرارتی در اثر حرکت تصادفی الکترون ها در محیط رسانا به وجود می آید. الکترون های تحریک شده نوعی نویز پایه ای را در محیط انتقال تولید می کنند.

بر اساس نظریه انرژی جنبشی، انرژی متوسط هر ذره در درجه حرارت مطلق T با  KT متناسب است. در این رابطه K ثابت بولتزمن ( Boltzmann ) است. بنابراین می توان انتظار داشت که میزان نویز حرارتی با درجه حرارت در ارتباط باشد. بر همین اساس میزان نویز حرارتی در پهنای باند 1 هرتز، برابر است با N=KT.

K ثابت بولتزمن بوده و مقدار آن برابر است با 23- ^ 10 * 1.3803 ژول بر کلوین.

اگر بخواهیم میزان نویز حرارتی را در پهنای باند B حساب کنیم، خواهیم داشت N=KTB. به طوری که N توان نویز، K ثابت بولتزمن، T درجه حرارت بر حسب کلوین و B پهنای باند بر حسب هرتز می باشد.

 نویز مدولاسیون داخلی یا  Intermodulation noise

گفتیم یکی از راه های انتقال چند سیگنال از یک کانال مشترک، تکنیک ارسال با فرکانس های مختلف است. هنگامی که سیگنال هایی با فرکانس های مختلف از محیز انتقال مشترکی استفاده کنند ممکن است نویز مدولاسیون داخلی رخ دهد.

تاثیر نویز مدولاسیون داخلی، تولید سیگنال هایی در فرکانسی است که برابر مجموع یا تفاضل دو فرکانس اصلی یا مضاربی از این فرکانس ها است.  این نویز زمانی تولید می شود که فرستنده یا گیرنده یا وسایل میانی در سیستم انتقال، غیر خطی باشند.

نویز القایی یا  Crosstalk

نویز

نام دیگر این نویز، نویز هم شنوایی است. هم شنوایی ناشی از تزویج ناخواسته میان مسیرهای مختلف سیگنال ها می باشد. ممکن است خیلی از شما پدیده هم شنوایی را در تلفن تجربه کرده باشید. در این هنگام صدای کانال تلفنی مجاور (ضعیف تر از صدای مخاطب) نیز شنیده می شود. این نویز بیشتر در رسانه هایی دیده می شود که زوج سیم ها به صورت موازی کنار یکدیگر قرار می گیرند و هر کدام از سیم ها مانند آنتن فرستنده و گیرنده عمل می کنند.

 

 

نویز ضربه ای یا  Impulse noise

 

 

نویزهای قبلی اغلب دارای دامنه های ثابت و قابل پیشبینی بودند ولی نوع دیگری از نویز وجود دارند که به صورت نامنظم و نا پیوسته روی می دهد. این نویزها اغلب دارای زمان های کوتاه و دامنه نسبتا زیاد هستند و داده را در آن فاصله زمانی به طور قابل توجهی خراب  می کنند.

نویز ضربه در سیستم های آنالوگ مشکل چندانی به وجود نمی آورد. مثلا اگر در خطوط تلفن رخ بدهد شما ناگهان صدای بلندی که متغلق به طرف مقابل نیست می شنوید ولی در سیستم های دیجیتال، این نوع ضربه معنای صفر و یک را تغییر می دهد و تفکیک آنها را مشکل می کند.

منبع: تبیان


 
منبع حرارت 44 تریلیون واتی زمین چیست؟
ساعت ٤:٢٤ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/٥/٢  کلمات کلیدی:

حرارتی که از زمین به سوی فضای اطراف در جریان است، در حدود 44 تریلیون وات تخمین زده شده است که محققان منبع نیمی از این حرارت را واپاشی رادیواکتیوی در هسته زمین می دانند.

 

 

در حدود 44 تریلیون وات حرارت مداوم از میانه زمین به فضای خارج و در بر گیرنده سیاره در جریان است، زمین شناسان با اندازه گیری درجه حرارت زمین از میان 20 هزار حفره ای که در اثر فعالیتهای عمرانی و اکتشافی در زمین حفر شده، توانستند این جریان انرژی را اندازه گیری کنند.

 

به گفته محققان واپاشی رادیواکتیو اورانیوم، توریوم و پتاسیوم در پوسته و جبه زمین یکی از منابع عمده حرارت به شمار می رود.

 

 

 

دانشمندان اولین بار در سال 2005 و در ردیاب ذره ای KamLAND ژاپن موفق شدند شیوه ای را برای محاسبه مستقیم مشارکت این پدیده در حرارت زمین بیابند.

 

 

 

یک نوترینو، مشابه یک الکترون ذره ای بنیادین است که با سرعتی نزدیک به سرعت نور حرکت می کند اما بر خلاف الکترونها از هیچ بار الکتریکی برخوردار نیست.

 

 

 

شیوه محققان برای اندازه گیری میزان تاثیر واپاشی رادیواکتیو در ایجاد حرارت زمین ردیابی ژئو- ضدنوترینوها در زمان واپاشی رادیواکتیو ایزوتوپها بود.

 

 

 

ردیاب KamLAND ویژه مطالعه بر روی ضدنوترینوها طراحی و ساخته شده است و از این رو می توان با استفاده از آن به خوبی این ذرات را از امواج پس زمینه مجزا کرده و با حساسیتی بسیار بالا آنها را ردیابی کرد.

 

 

 

نکته ای که محققان در حدود 97 درصد از آن اطمینان دارند این است که واپاشی رادیواکتیو تنها نیمی از حرارت زمین را به وجود می آورند، دیگر منابع از قبیل حرارتهای خاستگاهی که از دوران شکل گیری زمین به جا مانده اند و دیگر منابع نیز باید در تامین مابقی حرارت ایجاد شده از سوی زمین در نظر گرفته شوند.

 

 

 

بر اساس گزارش اکونومیک تایم، ضدنوترینوها نه تنها در اثر واپاشی رادیواکتیوی ایزوتوپهای اورانیوم، توریوم و پتاسیم به وجود می آیند، بلکه تحت تاثیر عوامل متعدد دیگری از جمله شکافت هسته ای در راکتور نیروگاه های اتمی نیز خلق می شوند.

منبع: کنجکاو


 
گام بعدی ناسا برای تسخیر فضا پس از شاتل
ساعت ٤:٢۳ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/٥/٢  کلمات کلیدی:
با اتمام موفقیت‌آمیز برنامه شاتل ناسا و فرود شاتل آتلانتیس در پایگاه فضایی کندی، روزنامه تلگراف در گزارشی به بررسی نسل بعدی فضاپیماها برای انتقال انسان به فضا پرداخته است.

به گزارش سرویس فناوری خبرگزاری دانشجویان ایرن (ایسنا) با به پایان رسیدن برنامه 30 ساله شاتل ناسا، به نظر می‌رسد که آمریکا دیگر از ابزاری برای دستیابی به فضا و ایستگاه فضایی برای حداقل چند سال آینده برخوردار نباشد و مجبور است که فعلا بر فضاپیماهای روسیه برای انجام این کار تکیه کند.

ناسا که زمانی جلودار فناوری مدارگرد بوده، بطور روزافزونی به دنبال ساخت نسل بعدی فضاپیماها توسط شرکتهای تجاری خصوصی است که بتوانند انسان و محموله‌های مورد نیاز را به ایستگاه فضایی و فراتر از آن منتقل کنند.

در حال حاضر چهار شرکت برای شرکت در برنامه توسعه فضاپیماهای سرنشین‌دار انتخاب و از سوی ناسا تامین شده‌اند.

در اینجا نگاهی می‌اندازیم به چهار فضاپیما و همچنین پروژه خود ناسا که فضانوردان امیدوارند بتواند روزی آنها را در مریخ فرود آورد.

خودروی سرنشین‌دار چند منظوره (MPCV)

این فضاپیما که در مراحل اولیه ساخت قرار دارد، از باقیمانده‌های فضاپیمای اوریون ساخته شده است. هنوز تاریخ مشخصی برای پرتاب این فضاپیما تعیین نشده اما برای اعزام تا چهار فضانورد به فضای عمیق که تاکنون هیچ انسانی موفق به سفر نشده، طراحی شده است.

بر اساس پیش‌بینی‌های فعلی، این فضاپیما که تاکنون هزینه ساخت آن در حدود پنج میلیارد دلار بوده، احتمالا تا سال 2020 آماده پرواز بوده و شاید بتواند تا 2030 خود را برای ماموریتی در مریخ آماده کند.

دریم چیسر

این فضاپیما که با کمک 100 میلیونی ناسا در حال ساخت توسط شرکت سیرا نوادا است، می‌تواند تا هفت فضانورد را به فضا منتقل کرده و مانند پیشینیان خود در فرودگاه فرود بیاید. انتظار می‌رود که این فضاپیما تا سال 2015 آماده شود.

CST-100

این فضاپیما توسط شرکت بوئینگ در حال طراحی و ساخت بوده که برای انتقال فضانوردان و محموله‌های لازم به ایستگاه فضایی بین‌المللی در نظر گرفته شده‌است. ناسا تاکنون 100 میلیون دلار بودجه خود را در اختیار این شرکت قرار داده و قرار است تا سال 2015 آماده شود.

این فضاپیما از استراتژی فرود با چترنجات و کیسه هوا استفاده می‌کند.

دراگون

شرکت اسپیس ایکس در سال 2010 به عنوان اولین شرکت خصوصی برای ارسال فضاپیمای یدون سرنشین به مدار و بازگرداندن آن به زمین معرفی شد.

این فضاپیما در گامی جلوتر از رقیبانش قرار است اواخر امسال اولین پرواز خود به ایستگاه فضایی را انجام داده و تا سال 2014 تا هفت فضانورد را به مدار منتقل کند.

اگرچه این فضاپیما اکنون از قابلیت فرود در آب برخوردار است، شرکت اسپیس ایکس قصد دارد سیستم رانشی تولید کند که این فضاپیما را قادر به فرود در زمین کند. این شرکت تا کنون 75 میلیون دلار از ناسا به عنوان بخشی از برنامه توسعه فضاپیمای سرنشین دار خصوصی دریافت کرده است.

خودروی فضایی

از میان چهار فضاپیمای خصوصی، اطلاعات بسیار کمی از خودروی فضایی که توسط شرکت بلواوریجین در حال ساخت است، در دست است. این شرکت تا کنون 25 میلیون دلار از ناسا برای ساخت فضاپیمایی با قابلیت حمل هفت فضانورد دریافت کرده که قرار است بر روی موشک اطلس 5 به فضا پرتاب شود.

منبع: ایسنا

 
ثبت رکورد جدید برای کاوشگر فرصت
ساعت ٤:٢٢ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/٥/٢  کلمات کلیدی:
کاوشگر مریخ نورد فرصت که قرار بود تنها 6 ماه فعالیت کند پس از 7 سال کاوش در سیاره سرخ توانست به رکورد 20 مایل حرکت دست یابد.

به گزارش مهر، کاوشگر فرصت به همراه دوقلوی خود «روح» در سال 2004 به سطح مریخ رسید.

در ابتدا قرار بود ماموریت این روبات های دوقلو تنها 6 ماه به طول انجامد اما روح توانست تا 22 مارس 2010 به ماموریت خود ادامه دهد. ناسا در 25 می 2011 رسماً پایان زندگی روح را اعلام کرد.

این درحالی است که روبات فرصت هنوز به زندگی خود ادامه می دهد. این روبات در 17 جولای با پیمودن 124 متر توانست به رکورد 20 مایل حرکت (32.21 کیلومتر) در مدت 2 هزار و 658 روز دست یابد.

این مسافت 50 برابر بیشتر از آن چیزی است سازندگان این مریخ نورد فرصت انتظار داشتند و به همین دلیل در مرکز کنترل این کاوشگر در پاسادانا این موفقیت بزرگ جشن گرفته شد.

اکنون فرصت در فاصله هزار و 300 متری از هدف خود واقع در غرب حفره «اندیور» واقع شده است.

حفره اندیور با قطر 22 کیلومتر از قدیمی ترین سنگ هایی که تاکنون کاوشگر فرصت آزمایش کرده تشکیل شده است.

بیل نلسون رئیس مهندسان ماموریت فرصت در خصوص وضعیت این روبات گفت:«فرصت در مفصل بازوی روباتیک خود کمی ورم دارد و یک کم چرخ اول سمت راست آن لنگ می زند. با وجود این از نظر عملکرد بسیار خوب است. وقتی می گوییم یک روبات 7 سال در مریخ کار کرده مثل این است بگوییم یک ماشین بر روی زمین 70 سال کار کرده است».

به دلیل مشکلاتی که فرصت با چرخ جلویی خود دارد اغلب سفر خود را در حرکت وارونه انجام می دهد. باوجود این توانسته است 20 مایل را بپیماید.

منبع: جام جم


 
برای چهارمین قمر پلوتو اسم پیشنهاد کنید
ساعت ٤:٢۱ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/٥/٢  کلمات کلیدی:

برای چهارمین قمر پلوتو که به تازگی کشف شده باید نامی انتخاب شود. اخیرا ستاره‌شناسان برای انتخاب اسامی اجرام فضایی به فرهنگ‌های دیگر علاقمند شده‌اند. پیشنهاد دهید!

به تازگی قمر تازه‌ای اطراف پلوتو کشف شده که حالا به یک اسم واقعی نیاز دارد. در حال حاضر ستاره‌شناسان این قمر تازه کشف‌شده را پی.4 یا  S/2011 P1 می‌نامند که البته اسم‌های واقعی برای این قمر نمی‌شوند!

 

به طور معمول اسامی جرم‌های فضایی که کشف می‌شوند باید توسط اتحادیه بین‌المللی نجوم یا به اختصار آی.ای.یو تایید شوند. فرایند استاندارد انتخاب نام این است که گروهی که جرم فضایی را کشف کرده‌اند نامی به این اتحادیه پیشنهاد بدهند. اتحادیه می‌تواند اسم پیشنهادی را بپذیرد یا این که آن را رد کند و از گروه بخواهند اسم دیگری انتخاب کنند.

 

به طور سنتی، اسامی اجرام فضایی از روی افسانه‌ها و اسطوره‌های قدیمی انتخاب می‌شدند، ‌آن هم معمولا اسطوره‌ها و افسانه‌های یونانی یا رومی. اما اخیرا ستاره‌شناسان برای نام‌گذاری اجرام فضایی به فرهنگ‌های دیگر هم علاقمند شده‌‌اند. برای مثال می‌توان به نام یکی از ساکنین یخی کمربند کوییپر بدر پشت مدار نپتون اشاره کرد که بر اساس یکی از مخلوقات خدای یک قبیله بومی در آمریکا به نام تونگوا، کوآاوآر نامیده شد.

 

خود پلوتو نامش را از خدای زیر زمین رومی گرفته است. پیشنهاد نام پلوتو را در سال 1930 ونتی برنی از شهر آکسفورد داده بود. جالب است بدانید برنی در آن زمان تنها 11 سال داشت.

 

اسامی سه قمر دیگر پلوتو هم با تم مشابهی انتخاب شدند:‌ بزرگ‌ترین قمر، شارون، بر اساس نام یک شخصیت زیرزمینی در یک افسانه رومی نام‌گذاری شد. نیکس،‌ نام قمر دیگر است که در افسانه رومی مادر شارون و الهه تاریکی است. هایدرا هم یک هیولای چندسر است که بر اساس برخی افسانه‌ها از رودخانه استایکس متولد شده است.

 

قمر جدید بین نیکس و هایدرا به دور پلوتو می‌چرخد. پی.4 از سه قمر دیگر کوچک‌تر است و قطر آن بین 13 تا 34 کیلومتر تخمین زده می‌شود. در حالی که نیکس و هایدرا هر کدام قطری با اندازه تخمینی 32 تا 113 کیلومتر دارند.

 

خب، چه نامی باید روی این قمر جدید گذاشت؟ می‌توانید به نیوساینتیست مراجعه کنید و نام‌های پیشنهادی دیگران را بخوانید! خودتان هم می‌توانید همان‌جا نام پیشنهادی خود را بنویسید. این اسامی به ناسا ارائه خواهند شد. البته،  اصلا معلوم نیست که نام پیشنهادی شما انتخاب شود،‌ اما فکرش را بکنید اگر اسمی که شما پیشنهاد داده‌اید انتخاب شود،‌ چه‌قدر عالی ‌می‌شود!

منبع: خبرآنلاین

نویسنده: بهنوش خرم روز


 
آنتن‌های نانو جدید‌ترین فناوری
ساعت ٤:٢٠ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/٥/٢  کلمات کلیدی:

نانو تکنولوژی از دانش‌های کاملا میان‌رشته‌ای است که به رشته‌هایی چون پزشکی، دامپزشکی، زیست‌شناسی، فیزیک کاربردی، مهندسی مواد، ابزارهای نیمه‌رسانا، شیمی ابرمولکول و حتی مهندسی مکانیک، مهندسی برق و مهندسی شیمی نیز مربوط می‌شود.

تا‌کنون نانو تکنولوژی در زمینه‌های زیادی ورود پیدا کرده و پژوهشگرانی که در عرصه نانو تکنولوژی فعالیت می‌کنند توانسته‌اند با استفاده از این فناوری به ساخت الیاف نفوذناپذیر، انواع یونیفورم‌های ضد‌گلوله و مقاوم در برابر مواد شیمیایی و روکش‌های مختلف دست پیدا کنند. حتی محققان موفق شده‌اند از سلیکون، نانو حسگر نیز بسازند. یکی از بخش‌های نانو‌فناوری که کمتر به آن پرداخته شده و دانشمندان توانسته‌اند در این عرصه به موفقیت‌های قابل توجهی برسند، بخش ساخت نانو ‌آنتن است. البته نانو‌آنتن‌ها خود برای کاربردهای متفاوتی ابداع و ساخته شده‌اند. در یکی از آخرین پژوهش‌هایی که در این زمینه انجام گرفته دانشمندان توانسته‌اند با الهام از فرایند فتوسنتز یک نوع نانو آنتن جدید ابداع کنند.

دانشمندان کانادایی نانو آنتن‌هایی را با الهام از فرایند طبیعی فتوسنتز، برای کنترل و هدایت انرژی جذب شده از نور خورشید ابداع کرده‌اند.

آنتن‌هایی برای هدایت نور خورشید

شانا کلی و تد سارگنت، سرپرستان این تیم تحقیقاتی از دانشگاه تورنتو در این باره می‌گویند: ما گونه‌های مختلفی از نانوذرات را توسعه داده‌ایم که دارای برخی از مواد موجود داخل دی‌ان‌ای هستند. ساختارهای پیچیده ما(نانوآنتن‌های ابداعی) می‌توانند مانند آنتن‌های واقعی، انرژی را جمع‌آوری و در یک نقطه متمرکز کنند. ساختارهای ما همچنین همانند آنتن‌هایی که نور را در برگ‌های درختان ذخیره می‌کنند می‌توانند طول موج‌های نور خورشید را دریافت کنند.
پیش‌تر نیز دانشمندان در زمینه ساخت نانوآنتن‌ها دستاوردهای مهمی کسب کرده بودند.

نانوآنتن‌های امنیتی

چندی قبل یک تیم بین‌المللی از محققان موفق به ابداع نوع جدیدی از نانوآنتن‌ها شده بودند که این امید را به‌وجود آورد که روزی بتوان از این نانوآنتن‌ها در کاربردهای امنیتی برای تشخیص داروها و مواد تشعشع‌زا استفاده شود. چگونگی عملکرد این نانوآنتن‌ها همانند آنتن‌های متداول و معمولی است با این تفاوت که به جای جمع‌آوری امواج رادیویی نور را جمع‌آوری می‌کنند و میلیون‌ها بار کوچک‌تر از آنتن‌های معمولی هستند. این نانوآنتن‌ها به این دلیل ممتاز و بی‌نظیر هستند که از یک الگوی تکرار‌شونده تشکیل شده‌اند که از کنار هم قرار گرفتن این الگوها ساختارهای بزرگ‌تر شکل می‌گیرند.

این روش نوین به این معنی است که نانوآنتن‌های ساخته‌شده با این روش را می‌توان در ابعاد بسیار کوچک یا در ابعاد بزرگ‌تر تا اندازه یک تار موی انسان به کار برد.

فناوری نانوآنتن لیزری

این فناوری که تحت عنوان آنتن لیزری پلاسمونیک نیز نامیده می‌شود می‌تواند 5ترابایت داده را روی یک دیسک نوری در ابعاد مشابه یک سی‌دی یا دی‌وی‌دی ذخیره کند. در فناوری آنتن‌ نانو یک اشعه لیزر برای ایجاد یک نقطه‌ بسیار کوچک نور، متمرکز می‌شود و همین مسئله سبب می‌شود که هر بیت داده، روی یک دیسک نوری فضای کوچکی را اشغال کند. علاوه بر این می‌توان از این فناوری در ابزارهای دیگری مانند ذره‌بین‌ها و طیــف‌نماهای اسپگتروسکوپی لیزری استفاده کرد. محققان دانشگاه هاروارد اعلام کرده‌اند که این فناوری در ابتدای کار، به‌جای استفاده در حافظه‌های نوری بیشتر در این نوع دستگاه‌ها (ذره‌بین‌ها و طیــف‌نماهای اسپگتروسکوپی لیزری) مورد استفاده قرار بگیرد. اما نانو تکنولوژی‌ای که امروزه بسیار درباره آن شنیده می‌شود چیست و در چه زمینه‌هایی کاربرد دارد؟

فناوری نانو

فناوری نانو یا نانوتکنولوژی رشته‌ای از دانش کاربردی و فناوری است که جستارهای گسترده‌ای را پوشش می‌دهد. موضوع اصلی آن نیز مهار ماده یا دستگاه‌های در ابعاد کمتر از یک میکرومتر، معمولاً حدود یک تا ۱۰۰ نانو متر است. در واقع نانو تکنولوژی فهم و به‌کارگیری خواص جدیدی از مواد و سیستم‌هایی در این ابعاد است که اثرات فیزیکی جدیدی - عمدتا متأثر از غلبه خواص کوانتومی بر خواص کلاسیک - از خود نشان می‌دهند. نانو تکنولوژی می‌تواند به‌عنوان ادامهٔ دانش کنونی به ابعاد نانو یا طرح‌ریزی دانش کنونی بر پایه‌هایی جدیدتر و امروزی‌تر باشد.

مواد نانو

مواد نانو قابلیت کنترل ساختار تشکیل‌دهنده مواد پیشرفته (از فولادهای ساخته شده در اوایل قرن۱۹ تا انواع بسیار پیشرفته امروزی) در ابعاد کوچک و کوچک‌تر، در اندازه‌های میکرو و نانو را دارند. هر قدر بتوانیم این مواد را در ابعاد ریزتر و کنترل شده‌ای تولید کنیم خواهیم توانست مواد جدیدی را با قابلیت و عملکردهای بسیار عالی به دست آوریم. تاکنون تعاریف متعددی از مواد نانو ارائه شده است اما در یک تعریف جامع می‌توان گفت که موادی در این گروه قرار می‌گیرند که یکی از ابعاد اضلاع آنها از۱۰۰ نانومتر کوچک‌تر باشد. یکی از این گروه‌ها، لایه‌هاست. لایه‌ها یک بعدی هستند که در 2 بُعد دیگر توسعه می‌یابند؛ مانند فیلم‌های نازک و پوشش‌ها. برخی از قطعات کامپیوتر جزو این گروه هستند. گروه بعدی شامل موادی است که دارای 2بعد هستند و در یک بعد دیگر گسترش می‌یابند و شامل لوله‌ها و سیم‌ها می‌شوند. گروه مواد سه‌بعدی در نانو، شامل ذرات، نقطه‌های کوانتومی (ذرات کوچک) و نظایر آنها می‌شوند. 2 ویژگی مهم، مواد نانو را از دیگر گروه‌ها متمایز می‌سازد که عبارت است از افزایش سطح مواد و تأثیرات کوانتومی. این عوامل می‌توانند باعث ایجاد تغییرات یا به‌وجود آمدن خواص ویژه‌ای مانند تأثیر در واکنش‌ها، مقاومت مکانیکی و مشخصه‌های ویژه الکتریکی در مواد نانو شوند. همانگونه که اندازه این مواد کاهش می‌یابد، تعداد بیشتری از اتم‌ها در سطح قرار خواهند گرفت.

در نتیجه مواد نانو با ذرات کوچک‌تر در مقایسه با مواد نانو با ذرات بزرگ‌تر دارای سطح بیشتری در واحد جرم هستند. با توجه به ازدیاد سطح در این مواد، تماس ماده با سایر عناصر بیشتر شده و موجب افزایش واکنش با آنها می‌شود. این عمل منجر به تغییرات عمده در شرایط مکانیکی و الکترونیکی این مواد خواهد شد. برای مثال سطوح بین ذرات کریستال‌ها در بیشتر فلزات باعث تحمل فشارهای مکانیکی بر آن می‌شود. اگر این فلزات در مقیاس نانو ساخته شوند، با توجه به ازدیاد سطح بین کریستال‌ها، مقاومت مکانیکی آن به‌شدت افزایش می‌یابد. برای مثال فلز نیکل در مقیاس نانو، مقاومتی بیشتر از فولاد سخت شده دارد. به موازات تأثیرات ازدیاد سطح، اثرات کوانتومی با کاهش اندازه مواد (به مقیاس نانو) موجب تغییر در خواص این مواد می‌شود؛ تغییر در خواص بصری، الکتریکی و جاذبه. همان‌گونه که بیش از این گفته شد مواد نانو، به سه گروه، یک، دو و سه‌بعدی طبقه‌بندی شده‌اند.

مواد نانوی یک بعدی: این مواد شامل فیلم‌های بسیار نازک و سطوح مهندسی هستند و در ساخت ابزار الکتریکی و شیمیایی و مدارهای الکترونیکی ساده و مرکب کاربرد وسیعی دارند. امروزه کنترل ضخامت لایه‌ها تا اندازه یک اتم صورت می‌پذیرد و ساختار این لایه‌ها حتی در مواد پیچیده‌ای مانند روانکارها شناخته شده است. لایه‌های نانو که قطر آنها به اندازه یک مولکول یا یک اتم است، در علوم شیمی کاربرد وسیعی دارند. یکی از کاربردهای این لایه‌ها ساخت سطوحی است که خود را بازسازی کنند. مواد نانوی دوبعدی: به‌تازگی کاربرد مواد نانوی دو‌بعدی در تولید سیم و لوله‌ها افزایش یافته و توجه دانشمندان را به‌دلیل وجود خواص ویژه مکانیکی و الکترونیکی به‌خود جلب کرده است.

منبع: همشهری

نویسنده: آرش نهاوندی


 
اکتشافات جدید درباره ابتدایی ترین ذرات جهان
ساعت ٤:٢٠ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/٥/٢  کلمات کلیدی:

فیزیکدانان در حال حاضر اکتشافات جدید را پدیده های غیرمنتظره می نامند، اما اطلاعات خام به دست آمده از دو آزمایشی که در برخورد دهنده بزرگ هادرون انجام گرفته نشانه هایی از پدیده ای غیر عادی را در خود دارند و این پدیده غیر عادی می تواند یکی از گریزپاترین ذرات در علم فیزیک باشد.

 

 

هر دو ردیاب اطلس و CMS در حال رصد رویدادهای متعددی در طیف جرم سخت 130 تا 150 گیگا الکترون ولت هستند. اطلاعات به دست آمده فاصله زیادی از قطعیت در نتیجه آزمایشها دارند اما فیزیکدانان بر این باورند این نشانه ها می توانند اولین نشانه ها از وجود بوزون هیگز باشند، ذراتی که گفته می شود عامل ایجاد جرم در ذرات هستند.

 نتایج این آزمایشها روز 22 جولای 2011 در کنفرانس فیزیک پرانرژی اروپا در گرونوبل فرانسه ارائه شدند. فیزیکدانانی که با این آزمایش آشنایی داشتند، هشدار دادند که این اطلاعات جدید تا کشف یک پدیده جدید فاصله زیادی دارند و می توان آنها را بیم و امیدی در علم فیزیک توصیف کرد.

 

 در تعقیب بوزون هیگز

 
 
 

از زمانی که وجود این ذرات در سال 1964 پیش بینی شد، بوزون هیگز یکی از تحت تعقیب ترین ذرات در جهان فیزیک بوده است. این ذره بخشی از مکانیزیمی است که در تمامی ذرات جرم ایجاد کرده است.

 

مدل استاندارد فیزیک ذره ای که با دقتی بالا مورد بررسی قرار گرفته نیز برای یکپارچه کردن نیروهای اتمی و نیروهای الکترومغناطیسی که فروپاشی اتمی را متعادل ساخته و نور، مغناطیس و الکتریسیته را کنترل می کنند، به پدیده ای مانند هیگز نیاز دارد.

 
 

فیزیکدانان برای تعقیب هیگز، آزمایشگاه عظیم هادرون را ساختند، حلقه ای 27 کیلومتری در لابراتوار فیزیک هسته ای اروپا، سرن، در نزدیکی ژنو که می تواند پروتونها را با سرعتی برابر سرعت نور حرکت داده و آنها را با یکدیگر برخورد دهد.

 
 

چنین برخوردی می تواند ذرات سنگین تری را به وجود آورد که این ذرات سنگین پس از فروپاشی به جریانی از ذرات سبک تر تبدیل شده و توسط ردیابهای عظیمی ردیابی می شوند.

 
 

بر اساس گزارش نیچر، این دو ردیاب بزرگ، اطلس و CMS اکنون در حال گزارش کردن تعداد زیادی از این ذرات سبکتر در محدوده 130 تا 150 گیگا الکترون ولت هستند که در برابر محدوده ای که دانشمندان انتظار یافتن ذرات هیگز را در آن دارند، بسیار ناچیز به شمار می رود.

 
 

آمارها بسیار دورتر از نتایج قطعی هستند و احتمال ناپدید شدن این نشانه ها همچنان وجود دارد. به گفته "گوئیدو تونللی" سخنگوی ردیاب CMS باید بسیار محتاطانه و حساب شده عمل کرد. به گفته وی طی ماه های آینده این ردیابی بر روی نوسانات و نشانه های کشف شده تمرکز ویژه ای خواهد داشت.

 
 

همچنین "فابیولا جیانتونی" سخنگوی ردیاب اطلس نیز با بیان اینکه باید احتیاط زیادی را در پیش گرفت با سخنان تونللی موافقت کرد و گفت این ذرات سبک و کم انرژی بسیار فراوانند و تعداد محدودی از نمونه های پر انرژی آنها دیده شده است که هر لحظه نیز احتمال ناپدید شدن آنها وجود دارد

 
 

ارتباط هیگز و W

 
 

بیشترین میزان افزایش این ذرات سبک در فروپاشی ذراتی به نام بوزون W دیده شده اند، بوزونی که به متعادل سازی نیروهای ضعیف اتمی کمک می کند و بر اساس نظریه ها، فروپاشی بوزون هیگز می تواند گاه در غالب یک جفت از بوزون W باشد.

 
 

در هر دو این ردیابها مقادیر زیادی از جفتهای بوزن W دیده شده است اما کنش آنها به اندازه ای نبوده که بتوان آنها را به عنوان نشانه ای از وجود بوزون هیگز پنداشت.

 
 

به علاوه فروپاشی بوزونهای W خود به این معنی است که این ذرات نمی توانند حاوی مقادیر کافی از جرم هیگز باشند.

 
 

بر اساس گزارش بی بی سی، تعدادی از فیزیکدانان نیز معتقدند حتی در صورتی که فراوانی این ذرات یک نشانه واقعی برشمرده شود، می توان آن را به خطاهای محاسباتی نظری نسبت داد. چهره این مطالعات طی ماه های آینده به سرعت تغییر پیدا خواهد کرد.

 
 

LHC در حال حاضر بسیار موفق عمل کرده است. دو ردیاب اطلس و CMS ترکیبی از نتایج مطالعات خود را در نشست ماه آینده "لپتون فوتون" ارائه خواهند کرد و تایید یا رد حضور بوزون هیگز بر اساس اطلاعات جدیدی که به دست آمده اند در پائیز و زمستان سال جاری انجام خواهد گرفت.

منبع: کنجکاو


 
به پرشین بلاگ خوش آمدید
ساعت ٧:۱٩ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/٤/۱٧  کلمات کلیدی:
بنام خدا

كاربر گرامي

با سلام و احترام

پيوستن شما را به خانواده بزرگ وبلاگنويسان فارسي خوش آمد ميگوييم.
شما ميتوانيد براي آشنايي بيشتر با خدمات سايت به آدرس هاي زير مراجعه كنيد:

http://help.persianblog.ir براي راهنمايي و آموزش
http://news.persianblog.ir اخبار سايت براي اطلاع از
http://fans.persianblog.ir براي همكاري داوطلبانه در وبلاگستان
http://persianblog.ir/ourteam.aspx اسامي و لينك وبلاگ هاي تيم مديران سايت

در صورت بروز هر گونه مشكل در استفاده از خدمات سايت ميتوانيد با پست الكترونيكي :
support[at]persianblog.ir

و در صورت مشاهده تخلف با آدرس الكترونيكي
abuse[at]persianblog.ir
تماس حاصل فرماييد.

همچنين پيشنهاد ميكنيم با عضويت در جامعه مجازي ماي پرديس از خدمات اين سايت ارزشمند استفاده كنيد:
http://mypardis.com


با تشكر

مدير گروه سايتهاي پرشين بلاگ
مهدي بوترابي

http://ariagostar.com